Gagnlegar hugleiðingar eftir Móður Basileu Schlink. Hér verða á næstunni birtir kaflar úr þessu athyglisverða hefti sem stofnandi og aðalleiðtogi Maríusystrareglunnar samdi. Ert þú reiðubúinn að skoða þinn innri mann í ljósi kærleika Jesú og boðorða Guðs? Lestu þá þetta efni og það mun gefa þér tækifæri til að vaxa í kærleika til Guðs og náunga þíns.

Samskipti mín við aðra og hugsanir mínar um þá.
"Þetta er býð ég ykkur, að þið elskið hver annan eins og ég hef elskað ykkur." (Jóh. 15:12).

Þrettándi kafli fyrra Korintubréfs er endurspeglar Jesú og sýnir okkur afstöðu hans til annarra:

"Kærleikurinn er þolinmóður og góðviljaður. Hann er hvorki öfundsjúkur, montinn né hrokafullur. Hann er aldrei yfirlætislegur, eigingjarn eða ókurteis. Hann krefst ekki réttar síns, reiðist ekki og er ekki langrækinn né smámunasamur. Hann gleðst aldrei yfir ranglæti, heldur fagnar þegar sannleikurinn nær fram að ganga. Sá sem hlýðir rödd kærleikans, breiðir yfir mistök annarra, treystir orðum þeirra, umber þá og væntir góðs frá þeim." (1.Kor.13:4-7 Lifandi orð).

Snúast hugsanir mínar liðlangan daginn um sjálfan mig, vinnu mína, það sem mér viðkemur, orðstír minn, það sem kemur sér vel fyrir mig, að ég sé elskaður og virtur? Ef svo er, þá lifi ég ekki í hinum prestslega kærleika Jesú. Þeim kærleika er umhugað um aðra en ekki sjálfan sig. Ef ég hef ekki þennan kærleika Jesú, þá syndga ég gegn náunga mínum því að Ritningin segir: "Af því þekkjum við kærleikann, að Jesús lét lífið fyrir okkur. Þannig eigum við einnig að láta lífið fyrir bræðurna." (1.Jóh.3:16).

Finnst mér aðrir sérkennilegir og óþægilegir? Læt ég þá afskiptalausa þó svo þeir séu börn míns himneska Föður og því allir bræður mínir og systur? Dag einn mun Guð spyrja mig sömu spurningar og hann spurði Kain: "Hvar er Abel, bróðir þinn?" Hverju mun ég svara þegar Drottinn spyr mig hvernig ég hafi þjónað náunga mínum í prestlegum kærleika?

Leitast ég við að fyrirgefa öðrum sem eru á einhvern hátt öðruvísi en mér líkar? Reyni ég að afsaka syndir annarra í samræmi við þetta ritnigarvers: "Kærleikurinn hylur fjölda synda." (1.Pét.4:8). Hlusta ég kannski á illt umtal um aðra án þess að hindra það og egni aðra gegn náunga mínum? Felli ég dóm yfir honum og færdæmi hann í stað þess að sjá bjálkann í mínu eigin auga? Tek ég á mig höggin sem honum voru ætluð með því að játa að mistök hans séu einnig mín og iðrast þeirra?

El ég á afbrýðissemi gagnvart einhverjum í fjölskyldu minni eða vinum mínum þannig að ég get ekki unnt þeim góðs? Sé svo, verð ég að skilja að slíkar hugsanir eru eins og eiturörvar sem ég beini að náunga mínum. Þær geta deytt sálir, en þær geta einnig eitrað mína eigin sál. Hef ég gleymt því að mér er ætlað að skjóta örvum kærleikans í hjarta náunga míns svo að sál hans megi lifa?

Er ég reiður, bitur eða kuldalegur gagnvart fólki sem hefur gert mér rangt, hefur kvalið mig, er mér óvinveitt eða kærleikslaust í minn garð? Sé svo, þarf mér að skiljast að ég hef vikið af vegi Jesú, vegi kærleikans, sem hvorki er bitur né langrækinn. Ég get ekki endurspeglað ágæti Jesú nema ég gangi á vegi hans. Jesús elskaði mig meðan ég enn var óvinur hans. Hann gaf líf sitt fyrir mig, óvin sinn, og hann segir við okkur: "þið eigið að láta líf ykkar fyrir bræðurna". Þess vegna: "Elskið óvini ykkar, blessið þá sem bölva ykkur, gerið þeim gott sem hata ykkur, biðjið fyrir þeim sem ofsækja ykkur, til þess að þið séuð börn ykkar himneska föður." (Matt.5:44).

Er samband mitt við gagnstæða kynið hreint og göfugt og í samræmi við köllun mína að vera meðal hinna útvöldu Drottins? Eða gleymi ég að setja upp varnir gegn óhreinum hugsunum og holdlegum girndum og óhreinka þannig náunga minn í stað þess að þjóna honum í kærleika? Er ég að efla tengsl við einhvern sem mun leiða til þess að ég syndga gegn boðorðinu um að drýgja ekki hór og óhreinka þannig bæði sál og líkama. Er mér ljóst að aðeins hjartahreinir munu sjá Guð?