Þetta er saga samtakanna Ungt fólk með hlutverk (UFMH) sem stofnuð voru sem sjálfseignarfélag á hvítasunnudag 6. júní 1976. Þau voru síðan lögð niður þegar Íslenska Kristskirkjan var stofnuð 4. október 1997. Ég var einn stofnenda UFMH og starfaði sem formaður samtakanna allan starfstíma þeirra. Sagan eins og hún er sögð hér er vitaskuld út frá mínum sjónarhóli og minni reynslu. Af þeim sökum er eflaust ýmislegt sem aðrir, sem komu að starfi samtakanna, sakna umfjöllunar um og/eða upplifðu með öðrum hætti en ég. Til hliðsjónar við skrifin hafði ég öll útgefin fréttabréf samtakanna sem til eru svo og bréfasafn þeirra, dagbækur mínar og minnismiða. Einnig bar ég ýmis atriði undir aðila sem á sínum tíma störfuðu innan UFMH og þekktu vel til mála.

Það er sorglegt að verða vitni að þeim ógöngum sem þjóðkirkjan er komin í. En þetta ástand er ekki að ástæðulausu. Eftir að séra Sigurbjörn Einarsson lét af störfum sem biskup þjóðkirkjunnar hefur þar smám saman sigið á ógæfuhlið. Hann var vel kristinn og trúr Heilagri ritningu og viðurkennudum gildum trúar og siðfræði.

Þessi fyrirsögn ekki vísa eða brot úr dægurlagatexta og því ekkert þekkt lag með henni eins og varðandi textann, “Ég fer í fríið…” En öll frí taka enda og eins var með mitt. Tíminn var notaður til hvíldar og tilbreytingar og til að safna kröftum til verkefna haustsins. Það er flestum nauðsynlegt að draga sig í hlé frá daglegum önnum og skoða hlutina úr fjarlægð og hugleiða hvar maður hefur verið staddur. Það reyndi ég að gera.